miércoles, 2 de septiembre de 2015

DANIËL BILLIET [16.978] Poeta de Bélgica


Daniël Billiet 

Nació en 1950 en la ciudad medieval Gante, Bélgica. Ha escrito más que 20 libros de poesía y también cuentos cortos, una novela, teatro y críticas. Billiet es un poeta muy importante en la literatura neerlandesa para jóvenes. Ha escrito sobre derechos de niños y también ha hecho antologías sobre el tema. Críticos le han llamado uno de los más importantes poetas de su generación, los Nuevos Románticos.

Un tema recurrente en sus obras es sin duda su compromiso social. Por eso en 1985 apoyó la Revolución Nicaragüense con la Brigada Belga, Horacio Ramírez. Este grupo de voluntarios ayudó a construir casas y una escuela. Después tradujo una selección de la poesía de Gioconda Belli, ‘De la costilla torcida del mundo’ (1989).

Es el cofundador de Poëziekrant, una revista importante sobre poesía, y también del Poëziecentrum, un centro para poesía, y es muy conocido por sus clases de literatura, no solamente en Bélgica pero en el extranjero también.

Billiet actúa frecuentemente en escuelas, bibliotecas y… cárceles. Con unos encarcelados ha escrito la obra ‘La casa entre espinas’ (2004). Billiet era el director, interpretado por encarcelados. Han actuado cinco veces en la cárcel de Gante. En 2005 y 2006 su documental ‘Tres mujeres’ estaba emitido en la red nacional Canvas (VRT). El documental pinta una imagen impresionante de tres mujeres jóvenes, condenadas por asesinato.





El descubrimiento

Entre los cuerpos veraniegos brillantes
del aceite solar, Cristobal
Colón puso pie en la playa,
plantaba su lanza,
besó los granos de oro
y exigió el área para su rey.

La tribu escasamente vestida
se quedó tumbada.
Ningun recibimiento
con flores ni con frutas.

El descubridor quería una rubia nativa
conquistarla con un espejito
y un poco de sal, para que lo siguiera a su piragua.
Los gritos de la rubia lo esposaron.

Y su nombre no causó reverencias,
tampoco su fama, ni su mirada orgullosa
de indio.

De: ‘Huyendo de un mapita’, Infodok, 1990





Little Boy 

Little Boy debateu-se com uma fúria tal
que à sua volta e até uma grande distância
todas as casas e árvores
e sonhos e ratos
e pessoas...
ficaram destruídos. 

Assim lhe fora ensinado. 

Adultos?
Não se pode deixá-los sozinhos um só instante
senão dão cabo de uma ou outra coisa. 

Ou de alguém. 


O poema Little Boy contém referências implícitas à bomba atómica que caiu em Hiroxima em 1945.
Manuela Fonseca e outros (org.)
Lá longe, a paz - Porto, Edições Afrontamento, 2001





Een maand later 

Soms verveelde ik me zó 
dat ik alvast naar school stapte 
om mijn voeten de weg te tonen. 

Ook dekte ik luid de tafels 
van 4 of 6 of 9, maar daar kon 
mijn zus niet tegen. 

Mijn beer zei niet nee 
op mijn dictee, hij werkte mee, 
maar met heel onzichtbare inkt. 

Een maand later schuifel ik 
met onwillige schoenen de klas binnen, 
vermink hakkelend de tafels 
van 7 en 8 en kleuren mijn punten 
hoogrood bij een dictee. 

O, wanneer regent het opnieuw 
vakantie? 




Vaders 

Gemaakt om heerlijk dichtbij te zitten 
zwijgen. Ze kunnen stralen 
als je iets fijns hebt gedaan. 
Maar zichzelf in woorden vertalen, 
lukt niet zo best. 
Hebben ze slecht opgelet op school? 

Vaders houden vast wedstrijden 
met andere vaders: wie spreekt het minst 
met kinderen? Mijn vader wint 
altijd. 

Als ik hem nu eens taalles geef? 
Elke avond zegt hij me na: 
was het leuk vandaag? 
Gaan we zaterdag zwemmen? 
Wanneer fietsen we weer samen? 

Als hij dan goed studeert, 
mag hij wat langer opblijven 
met mij. Heerlijk dicht bij mij 
samen zwijgen.




Het duinhuis 

Verdwaald in het bos 
stond een blind huis. 
Een hoge boom speelde 
door het dak verstoppertje 
met de spottende bomen. 
Daar mochten wij nooit komen. 
Zwarte dromen schuilden daar. 
Toch gingen we er, om samen 
bang te kunnen zijn. 
Als dan een houten vinger tikte 
tegen de maan liepen we hard weg. 
Zwarte voetstappen achtervolgden 
ons tot bij de lichtjes op de dijk. 




Hoe de zee groeit in mij

Ik zocht iets om sneller 
te groeien. Weg van dit teveel 
te weinig mij. De zee vond 
mij.
Enkele druppeltjes licht 
huppelden over zilt schuim. 
De zee schudde even zijn grote 
matras op voor de nacht en troostte me 
dan tussen zijn vele golvende bladzijden.

De zee is zo'n lang verhaal, 
ik lees het met al mijn vingers.

Hoe langer ik hem lees hoe kleiner 
ik groei, hoe meer mondjes in mij 
stilletjes juichen: wacht op mij, 
ik kom!




Wat boeken doen

Ook de stoel kan niet meer 
blijven zitten.
Zo woelen woorden 
zich los van de zinnen, vlammen 
op in mij, binden mij 
vleugels aan, zingen van de wereld 
in dit boek.

Mijn lezen vreet de kamer 
leeg. Nu duurt nu geen ogenblik 
maar uren avonturen.

Het raam barst open 
en voert mij, ontvoert mij 
naar de hele wereld buiten 
in mijn boek. 





Knuffelprobleem

Al mijn vrienden op een rij gezet, 
Nu kijken ze me aan en vragen in koor: 
'Mag ik mee naar je bed aan zee?'
Papa zei: 'Nee, niet alle knuffels mogen mee, 
vier kunnen mee, de rest blijft hier.' 
Maar elk dier is mijn liefste dier!

Wie zal de achterblijvers toedekken? 
Wie hen zachtjes met een zoentje wekken? 
En als ze bang zijn in de lege nacht 
wie houdt dan voor hen de wacht?





Een lang gedicht

'Soms lees ik je snel, lijkt het wel 
of ik je zelf geschreven heb. 
Stapel ik je woord voor woord tot twee 
kuiltjes in je wangen mij vangen.
Je ogen zijn twee strofen in mij 
bekende én soms heel vreemde hiërogliefen, 
maar kijk je me aan dan til je me op 
en zijn we elk een vleugel van één vogel.

Soms moet ik je stapvoets lezen, 
spellen letter voor letter, ben je bijna 
uitgewist en begrijp ik niet wat ik keer 
op keer weer lees. Maar dan geef je me 
een hand en als een lichtreclame licht je op.

En altijd blijf jij refrein, warme 
witregels die ik neurie door alle harde 
woorden en koude stiltes heen.

Je bent een lang gedicht, 
mag ik je aanhalingstekens zijn?'





Lente

De kers en de krokus wilden 
niet, want de winter bleef 
maar treuzelen. 
Met rijm schreef de nacht 
de weiden nog voluit winters.
Tot ik op een morgen geuren 
rook van een jaar terug. 
De knoppen openden zich, 
de eerste bloesem leek wel 
sneeuw, zo teer, zo freel.

Een dag later toonde zich 
ook de pruimenboom; 
de appelaar werd in de sprint 
verslagen door de perelaar.

Een week later was de boom- 
gaard één wolk bloesem. 
En later sneeuwde het in de zon 
bloesemblaadjes boven een 
uitwaaierend wielerpeleton. 




Bezuinigingen in het onderwijs

(naar een cartoon van Kamagurka)
(Terwijl de leerlingen een videofilm 
bekijken over het geheime leven van 
betonpalen in de middeleeuwen en er een 
geluidsband over het sanitair bij de Eskimo's 
wordt beluisterd, geeft de leraar les.)

'De verzameling van vlinders in 1302 
gedeeld door de Vier Jaargetijden van 
Vivaldi is wat de auteur écht bedoelde. 
Met 1 d. Vergeten we niet dat hij graag 
erwtje at met 1 t, en van stengels 
van rogge, stro, strokarton maakte. 
Once upon a time was er een onvoltooide 
tijd waarin de deelverzameling ‘t kofschip 
de beschaving bracht met goedendags en 
lijsters met donkere vlekjes op de borst. 
Il était trop stupid met 1 d, vandaar 
dat de libel in de buurt van de Groeninge- 
kouter getuige was van het gematigd zee- 
klimaat in ons land. Met 1 d. 
Samenvatten tegen morgen.

Tot zover deze les 
Geschiedenis-Frans- 
Engels-Biologie-Wiskunde-Nederlands en 
Aardrijkskunde. Nee, er zijn geen vragen 
meer.' 








No hay comentarios:

Publicar un comentario en la entrada