miércoles, 5 de noviembre de 2014

DAMIR ŠODAN [13.925] Poeta de Croacia


DAMIR ŠODAN  

(Split, CROACIA 1964) es un poeta croata, dramaturgo y traductor. Se graduó de la Universidad de Zagreb con una licenciatura en Inglés Literatura e Historia. Ha publicado cuatro libros de poesía, Glasovne promjene, Srednji Svijet, Pisma divljem Skitu, Café Apollinaire (2013, en imprenta), dos colecciones de obras de teatro, Zaštićena / Kain ili njegov, NOC dugih svjetala y una antología de la poesía croata "neorrealista" contemporánea, Drugom stranom (Different Drum, 2010).





ANTÁRTICA

Bendita sea la blancura
de los lugares remotos,
un playera normal, limpia
con nadie a quien matar.
A las cinco de la mañana
en una habitación de hotel
rebuscas por entre tu bolsa
la crema de afeitar
y piensas en la Antártica.
De hecho, no hubiera habido manera
de pararte si hubieras
estado preparado
para un inicio tan temprano.

Blogger "Justes"






ANTARKTIK

Blažena Bjelina 
mjesta udaljenih. 
obična Čista Majica 
u kojoj nisi nikoga uBio. 
el animal doméstico u ujutro u hotelskoj Sobi 
Torbi po KOPAS 
tražiš pjenu za brijanje 
i misliš na Antarktik. 
Zbilja - gdje ti bi bio kraj 
Sí se da kojim slučajem 
oduvijek Ovako rano 
budio.






DURRUTI 1936

el héroe-gamberro, el líder anarquista,
el hijo de un ferroviario, el guerrillero de ojos de niño
y cara medio salvaje, el proletario-propagandista,
Buenaventura Durruti insistía en la claridad de expresión 
y en su pureza más que en cualquier otra cosa.

cuando él tomaba la palabra, todos entendían de qué hablaba.
Emma Goldman lo describía como una genuina colmena de actividad que, aparentemente, siempre estaba de buen humor.

la Columna Durruti 
se fundamentaba en el espíritu libertario y el sacrificio voluntario.
en la calle Layetana, a su funeral, 
que majestuosamente envolvió Barcelona
en rojo y negro,
afluyeron 500.000 almas grandiosas.

hasta el cónsul ruso
se conmovió profundamente
a la vista de aquella muchedumbre con los puños levantados
mientras juraban por aquel anarquista
que creía que solo los generales gobiernan con la fuerza,
y que la disciplina, como un destello de iluminación,
solo puede venir 
desde dentro.

Traducción: Goran Lucić




DURRUTI 1936

huligan-heroj, vođa anarhista,
željezničarov sin, gerilac s očima djeteta 
na licu poludivljaka, proleter-propagandist 
Buenaventura Durruti ustrajavao je više od svega 
na biranom izrazu i njegovoj čistoći.

kad bi on uzeo riječ svi su razumjeli o čemu govori. 
Emma Goldman kaže da je oko njega sve vrilo kao u košnici  
i da je navodno uvijek bio dobre volje. 

Durrutijeva kolona
gradila se na duhu libertarijanstva i dragovoljne žrtve. 
na njegovom pogrebu koji je Barcelonu 
veličanstveno zavio u crno 
i crveno u Via Layetana slilo se grandioznih 500.000 duša. 

čak je i ruski konzul 
bio duboko ganut 
prizorom te mase dignutih pesti 
koja se klela u tog anarhista 
što je vjerovao da samo generali vladaju silom 
i da disciplina kao mlaz prosvjetljenja 
dolazi uvijek i jedino 
iznutra.





LA LÍRICA ENDOCRINA

en el año 1934,
después de la muerte de su mecenas,
la cual había sustentado tanto sus escritos 
como su actividad política
durante 40 años,
viejo y solo, el premio Nobel W. B. Yeats,
empezó a padecer hipertensión,
y su corazón se debilitó hasta tal punto,
que incluso su vigor creativo 
llegó a ser puesto en duda.

sin embargo Yeats, ese místico
tan contrario a
cualquier forma impersonal de la ciencia,
oyó hablar de un tratamiento de rejuvenecimiento
y, a pesar de que horrorizaba a sus amigos,
encontró a un sexólogo australiano
en la calle Harley de Londres,
el cual, en la primavera de aquel mismo año,
le hizo la llamada intervención de Steinach
(una variante de vasectomía, que supuestamente hacía renacer el instinto latente, experimentada por primera vez en Viena).

la intervención debió de ser un exitazo,
ya que en las cartas a sus amigos
William orgullosamente sostenía
que su deseo sexual había vuelto, 
y que estaba enamorado de la joven y talentosa
poetisa Margot Ruddock,
de apenas 27 años,
frente a sus maduros 69.

los cínicos dublineses enseguida lo rebautizaron 
como el Viejo Hombre Glande. 
lo importante, de todas maneras, fue que
W. B. volvió a escribir poesía. 
uno de aquellos nuevos poemas,
titulado La espuela,
dice: 

Piensas que es horrible que lujuria y cólera
deban bailar al son de mi avanzada edad.
No eran tal peste cuando yo era joven;
¿Qué otra cosa me queda para hostigarme a cantar?

poco después William recopiló también
el Oxford Book of Modern Verse
y empezó a trabajar en la nueva edición de sus Poemas,
con tal fervor, decían los testigos, que parecía
¡cómo si hubiese firmado un nuevo contrato con la vida! 
cinco años más tarde ese acuerdo fue roto 
a manos de un infarto 
—of all places—
en la Riviera francesa.

Traducción: Goran Lucić





ENDOKRINA LIRIKA

godine 1934, nakon što mu je umrla 
pokroviteljica koja je tijekom 40 godina 
podupirala njegovo pisanje i politički angažman, 
star i sam, nobelovac W. B. Yeats,  
počeo je patiti od visokog krvnog pritiska 
i slabog srca, do te mjere da je u pitanje 
umalo došao i njegov stvaralački zanos. 

ali Yeats, taj mistik 
koji je s podozrenjem gledao 
na svaki neosobni vid nauke 
načuo je negdje za najnoviji 
postupak rejuvenacije i na učas prijatelja 
pronašao u Harley Streetu, u Londonu, 
nekog australskog seksologa 
koji je na njemu u proljeće iste godine  
izvršio tzv. Steinachov zahvat    
(varijantu vazektomije, prvi put oprobane u Beču, 
koja je navodno vraćala zatomljeni nagon). 

operacija je po svemu sudeći uspjela, 
budući da se William u pismima prijateljima 
ne bez ponosa povjeravao 
kako mu se vratila seksualna želja 
i da se zaljubio u mladu i talentiranu 
pjesnikinju Margot Ruddock 
kojoj je tada bilo svega 27 
naspram njegovih zrelih 69. 

cinični Dublinci prozvali su ga 
smjesta “stari žljezdomat”. 
međutim, W. B. je ponovno počeo pisati 
pjesme i to je bilo važno. 
jedna od tih novih pjesama 
naslovljena Nagon glasi: 

Misliš da je strašno u starosti bijesu 
i požudi se podati, i njihovom plesu, 
kad u mladosti ne bijahu počast za mene, 
a sad jedini na pjesmu me nagone. 

William je uskoro sastavio 
i Oxford Book of Modern Verse
i počeo raditi na novom izdanju Sabranih pjesama 
takvom silinom “kao da je potpisao” 
– tvrdili su očevici – “novi ugovor sa životom!”  
umro je tek pet dugih godina poslije 
od srčanog udara na 
– of all places –   
Francuskoj rivijeri.





PREKO PUTA SPINOZINE KUĆE

gledam tako 
neke dame 
u uličici 
preko puta Spinozine kuće
i prisjećam se 
kako smo prije otprilike deset ljeta 
negdje u isto vrijeme 
ovamo prispjeli 

trbuhom za kruhom 
ili udovima za plodovima 
(kako tko voli) 
demokratskog Zapada:   

one pod okriljem 
puteno-novčane razmjene,  
a ja ukorak s člancima, paragrafima i alinejama 
svoje ugledne Institucije. 

i već na prvi pogled 
biva mi jasno 
da nas i nakon desetljeća 
zdrobljenog u tuđini 
još uvijek vežu iste stvari: 

klizno radno vrijeme 
nepovjerenje prema drugim strancima 
i slični oblici 
prostituiranja.   

vidim Heloïse 
kako i dalje nezainteresirano veze 
i Alinu 
kako užurbano vrti stanice na crvenom tranzistoru 
i Amru i Jammilu 
kako se prodorno smiju 
gladeći ćelu nekom krupnom 
crnom prijatelju  

dok ja guram 
svoj bicikl 
(kao usudbenu popudbinu) 
i mislim se kako 
od Spinozina prozora 
pa do zadnje kabine s crvenim svjetlima 
u ovom času slobodno 
cvjeta i širi se 
(hirovima euklidske geometrije) 
tisuću cvjetova 
jednog nevidljivog 
Bermudskog trokuta 
slijepljenog od ljudskih latica 
zaglibljelih u takozvanom 
boljem životu 
kao kamenje u bubrežnim tjesnacima 
naših trećesvjetskih ljuštura 
što smo ih kao dotrajale salbunare 
doteglili ovamo iz svojih Bjelorusija, Ukrajini, Ugandi, 
Kirgizija, Ganâ, Rumunjski, Kroacija...  

da bi se sad motrili nijemi 
kao one jegulje 
u akvarijima 
po kineskim restoranima.    

i sve da nas netko 
izvrne naopako 
ispljuska i priključi 
na kozmičke poligrafe 
ne bi nažalost iz nas uspio istresti 
niti jednog jedinog retka 
velike Baruchove Etike.






DI FRONTE ALLA CASA DI SPINOZA

mentre sto osservando 
certe signore
in un vicolo
di fronte alla casa di Spinoza 
ricordo
che siamo venuti qui
più o meno nello stesso periodo
dieci anni fa

cercando di colmare la fame riempiendoci la pancia
o di raccogliere i frutti dell'Occidente democratico
aprendo le gambe
(ognuno lo interpreti a modo suo):

come queste donne sottomesse 
al baratto carne-denaro,   
o come me, sacrificato agli articoli, paragrafi e sottoparagrafi 
della nostra spettabile Istituzione.

e mi fu subito chiaro 
che anche dopo esser 
stati macinati 
per tutta una decade all'estero
continuano a legarci le stesse cose:

l'orario di lavoro flessibile 
la sfiducia nei confronti degli altri stranieri 
e altre forme simili di    
prostituzione.

e così vedo Heloïse
cucire disinteressata come sempre 
e Alina
cambiare freneticamente le stazioni sulla radio rossa 
ed Amra e Jammila
mentre scoppiano a ridere 
accarezzando la pelata  
di un grosso amico di colore

mentre io spingo 
la mia bicicletta
(come una ruota del destino)
e penso come
in questo momento
dalla finestra di Spinoza
fino all'ultima cabina a luci rosse 
liberamente sbocciano e fioriscono
(grazie ai capricci della geometria euclidea)
mille fiori
di un invisibile
triangolo delle Bermuda
composto di petali umani
incastrati nella cosiddetta
vita migliore
come i calcoli negli istmi renali
dei nostri gusci terzomondiali
che noi, come chiatte usurate, abbiamo rimorchiato fin qui  
dalle nostre Bielorussie, Ucraine, Ugande, Kirghisie, Ghane, Romanie, Croazie...

per guardarci adesso in silenzio 
come quelle anguille
negli acquari    
dei ristoranti cinesi.

e anche se qualcuno 
ci mettesse a soqquadro 
dandoci quattro schiaffi e ci collegasse 
ai poligrafi cosmici
purtroppo non riuscirebbe a tirar fuori da noi
nemmeno una sola riga
della gran Etica di Baruch.

Traduzione: Goran Lucić & Francesco Perenzin





ENDOCRINE LYRIC

In 1934, having lost his patroness
who for forty years supported his writing 
and political engagement, W. B. Yeats, 
the Nobel Prize winner, old and alone, 
began suffering from high blood pressure 
and failing heart to the point 
that his creativity almost waned. 

But Yeats, that mystic 
who would frown upon 
any form of impersonal science 
had heard somewhere about the latest 
rejuvenation treatment and to the horror 
of his friends found an Australian sexologist
on Harley Street in London who in the spring 
of the same year performed on him
the so-called Steinach operation. 
(A kind of vasectomy, first tested in Vienna, 
which allegedly restored dormant drive).  

The operation appeared successful, 
judging by letters to his friends
wherein William proudly claimed 
that had he regained his sexual desire 
and fallen in love with a young and talented 
poetess Margaret Ruddock 
who was then all of 27, 
in contrast to his ripe 69. 

The cynical Dubliners immediately began 
calling him a “gland old man”, 
but W. B. set out writing poetry again 
and that was what mattered the most. 
One of those new poems entitled ‘The Spur’ 
goes like this: 

You think it horrible that lust and rage 
should dance attention upon my old age. 
They were not such a plague when I was young; 
What else have I to spur me into song.

William soon compiled 
The Oxford Book of Modern Verse
and began working on a new edition of his Collected Poems 
so intensely “as if “ – said witnesses – 
“he was given a new lease on life”.  
Five long years later he died 
of heart failure on the French Riviera, 
of all places 
Imaginez?!

Translated by Damir Šodan









No hay comentarios:

Publicar un comentario en la entrada