viernes, 14 de marzo de 2014

GUIDO GEZELLE [11.231]


Guido Gezelle

(1830-1899)
Poeta belga en lengua flamenca. Nació y falleció en Brujas (1830-1899). Se ordenó sacerdote en 1854. Escribió en dialecto local, en contraposición con el flamenco literario: Ejercicios poéticos (1858) y Poemas, canciones y plegarias (1862). Durante veinte años no escribió absolutamente nada. Una vez que pasó esa terrible crisis espiritual, publicó Corona del año (1897), poesía impregnada de naturaleza, mística y sensual.




Cuando el alma escucha...

    Cuando el alma escucha
se pone a hablar toda una lengua viva,
    y el susurro más suave
tiene también sus signos, su lenguaje:
    las hojas de los árboles
parlan entre ellas, presurosas, ágiles;
    las ondas de las aguas
recitan sus lecciones en voz alta;
    nieves, vientos y nubes
revolean en torno al pie divino;
    y dicen y traducen
    esa palabra oculta,
el dulcísimo Verbo hondo escondido...
    cuando el alma escucha.

Antología de la poesía neerlandesa moderna (Ediciones Saturno, Barcelona, 1971, selecc. y trad. de Francisco Carrasquer).






Ay tu susurro, oh esbelto junco...

Ay tu susurro, oh esbelto junco,
qué diera por tu triste canto
cuando te empuja el viento blando
doblando tu penacho hirsuto
y así te inclinas todo humilde
que te enderezas al segundo
mientras modulas tu aria triste
que a mí me encanta, oh esbelto junco.

Ay tu susurro, oh esbelto junco.
Cuántas, cuántas veces no he estado
junto a tus lagos, solitario,
contemplando los suaves rizos
del agua en calma, todo mudo,
admirando tu fino tallo
y escuchando ese dulce canto
que me silbas, oh esbelto junco.

Ay tu susurro, oh esbelto junco.
Cuántos te ven y no te miran,
oyen de paso tu armonía
pero no atienden, sordomudos,
a tu lamento turbador;
pasan de largo a tu áureo son
sin entender tu hondo murmurio,
oh mi querido, esbelto junco.

Oh susurrante, esbelto junco:
no es despreciable tu voz, no.
Dios creó el río y tu esbeltez;
Dios dijo: «Sopla», y vino el viento
a hacer vibrar tu tallo fino
pulsándolo como a un bordón;
Dios te escuchó y tu voz de prez
plugo al Señor, oh esbelto junco.

Oh no, silbante, esbelto junco,
no menosprecia mi alma tu habla;
pues que del mismo Dios, mi alma,
recibió el don, a Su conjuro,
de comprender tu dulce arrullo.
No, no, oh no, mi esbelto junco:
no menosprecia mi alma tu habla.

Tu susurro, ay, mi esbelto junco,
resuena ya en mi triste canto
que llega apenas, hecho un planto,
a las plantas de Dios, Señor de ambos.
Mi Dios: si amas la débil lengua
de un violín juncal, atiende
mis pobres mas vibrantes quejas,
ay de mí, junco también doliente.

Antología de la poesía neerlandesa moderna (Ediciones Saturno, Barcelona, 1971, selecc. y trad. de Francisco Carrasquer).







PEQUEÑOS POEMAS (III)

Alma que Dios me dio, intangible,
aliento de Dios, su imagen,
su instrumento para él solo,
tocado por la mano de Dios;
potencia triple, una en ser,
como Dios lo es inefable,
habla, alma mía, y al que te creó
                                               ¡Gloria!



EGO VIGILABO

Ya no hay sol, la luz se fue,
la noche cae ya, la muerte se ha llevado
la victoria en nosotros, que antes
estábamos pletóricos de vida, y libres.
Se fue el sol, que alegra al hombre y a la tierra
Y al pueblo rápido de los celestes arpistas.

Se callan ya, privados de lengua y de palabra;
se entristecen ya: se apagó la luz del sol;
y donde se han marchado y esconden sus cabezas
no oigo ni la menor voz ni aliento:
están ahí las densas tinieblas lejanas
que extinguían el canto y el sol.

¡Pero dentro de mí vive la luz y la voz!
Dentro de mí escuchando y hablando Alguien
a quien no detienen ni día, ni muerte, ni tinieblas,
ni nada: hasta enmurado de acero y de piedra
el que entra dentro de mí, el único,
dice, aunque me encuentre en sueño: «¡Yo velo!»

(De Poemas, cantos y oraciones)



  

O 'T RUISCHEN VAN HET RANKE RIET

παραροδανον δοναχηα 
Homerus, Ilias, XVIII, 576

O! ’t ruischen van het ranke riet! 
o wist ik toch uw droevig lied! 
wanneer de wind voorbij u voert 
en buigend uwe halmen roert, 
gij buigt, ootmoedig nijgend, neêr, 
staat op en buigt ootmoedig weêr, 
en zingt al buigen ’t droevig lied, 
dat ik beminne, o ranke riet! 

O! ’t ruischen van het ranke riet! 
hoe dikwijls dikwijls zat ik niet 
nabij den stillen waterboord 
alleen en van geen mensch gestoord, 
en lonkte ’t rimplend water na, 
en sloeg uw zwakke stafjes ga, 
en luisterde op het lieve lied, 
dat gij mij zongt, o ruischend riet! 

O! ’t ruischen van het ranke riet! 
hoe menig mensch aanschouwt u niet 
en hoort uw’ zingend’ harmonij, 
doch luistert niet en gaat voorbij! 
voorbij alwaar hem ’t herte jaagt, 
voorbij waar klinkend goud hem plaagt; 
maar uw geluid verstaat hij niet, 
o mijn beminde ruischend riet! 

Nochtans, o ruischend ranke riet, 
uw stem is zoo verachtlijk niet! 
God schiep den stroom, God schiep uw stam, 
God zeide; “Waait! . . .” en ’t windtje kwam, 
en 't windtje woei, en wabberde om 
uw stam, die op en neder klom! 
God luisterde . . . en uw droevig lied 
behaagde God, o ruischend riet! 

O neen toch, ranke ruischend riet, 
mijn ziel misacht uw tale niet; 
mijn ziel, die van den zelven God 
’t gevoel ontving, op zijn gebod, 
’t gevoel dat uw geruisch verstaat, 
wanneer gij op en neder gaat: 
o neen, o neen toch, ranke riet, 
mijn ziel misacht uw tale niet! 

O! ’t ruischen van het ranke riet 
weêrgalleme in mijn droevig lied, 
en klagend kome ’t voor uw voet, 
Gij, die ons beiden leven doet! 
o Gij, die zelf de kranke taal 
bemint van eenen rieten staal, 
verwerp toch ook mijn klachte niet: 
ik! arme, kranke, klagend riet.





OH! THE RUSTLING OF THE SLENDER REED!

The rushes swayed beside a murmuring stream
Homer, Iliad XVIII, 576

Oh! the rustling of the slender reed! 
I would I knew thy mournful song! 
Whenever the wind doth pass thee by 
And gently breathe upon thy stem, 
Thou bendest, humbly bowing down, 
Then risest up to humbly bow again 
And sing, whilst bending, that sad song 
That I so love, O slender reed! 

Oh! The rustling of the slender reed! 
How many a time have I sat down 
Beside the silent water’s edge 
Alone and undisturbed by man, 
And gazed at the rippling waves. 
And touched thy tender stem 
Whilst listening to that dear song 
Thou used to sing, O rustling reed! 

Oh! The rustling of the slender reed! 
How many a man perceives thee not, 
Nor listens to thy harmonious sounds. 
He listens not and passes on 
To where his heart enticeth him, 
To where the sound of chinking gold allures; 
But thy sweet sound he understandeth not, 
Oh my beloved rustling reed! 

And yet, thou slender rustling reed, 
Thy voice is not to be despised! 
God made the stream, God made thy stem, 
God said, “Oh, come thou little breeze” – 
And the breeze came and fluttered round 
They stem, making it rise, then bend. 
God listened, and they mournful song 
Was pleasing to Him, rustling reed! 

Ah no, thou slender rustling reed, 
My soul despiseth not thy song: 
My soul that from God Himself 
At His command received the gift 
To understand thy rustling song 
Whenever thou dost rise or bend: 
Oh no, oh no, thou slender reed, 
My soul despiseth not thy song! 

Oh! The rustling of the slender reed, 
Let it resound in my sad song, 
And lamenting come before Thy Throne, 
O Thou Who gavest life to both! 
Thou, Who lovest the mournful song 
Of a tapering reed, reject Thou not 
My sad complaint, for I, too, am 
A poor, lamenting, sickly reed!

© Translation: 1937, Maude Swepstone







  

HET SCHRIJVERKE (GYRINUS NATANS)

krinklende winklende waterding, 
              met 't zwarte kabotseken aan, 
wat zien ik toch geren uw kopke flink 
              al schrijven op 't waterke gaan! 
Gij leeft en gij roert en gij loopt zoo snel, 
              al zie 'k u noch arrem noch been; 
gij wendt en gij weet uwen weg zoo wel, 
              al zie 'k u geen ooge, geen één. 
Wat waart, of wat zijt, of wat zult gij zijn? 
              Verklaar het en zeg het mij, toe! 
Wat zijt gij toch, blinkende knopke fijn, 
              dat nimmer van schrijven zijt moe ? 
Gij loopt over 't spegelend water klaar, 
              en 't water niet méér en verroert 
dan of het een gladdige windtje waar, 
              dat stille over 't waterke voert. 
o Schrijverkes, schrijverkes, zegt mij dan, — 
              met twintigen zijt gij en meer, 
en is er geen een die 't mij zeggen kan: — 
              Wat schrijft en wat schrijft gij zoo zeer? 
Gij schrijft, en 't en staat in het water niet, 
              gij schrijft, en 't is uit en 't is weg; 
geen Christen en weet er wat dat bediedt: 
              och, schrijverke, zeg het mij, zeg! 
Zijn 't visselkes daar ge van schrijven moet? 
              Zijn 't kruidekes daar ge van schrijft? 
Zijn 't keikes of bladtjes of blomkes zoet, 
              of 't water, waarop dat ge drijft? 
Zijn 't vogelkes, kwietlende klachtgepiep, 
              of is 'et het blauwe gewelf, 
dat onder en boven u blinkt, zoo diep, 
              of is het u, schrijverken, zelf ? 
En 't krinklende winklende waterding, 
              met 't zwarte kapoteken aan, 
het stelde en het rechtte zijne oorkes flink, 
              en 't bleef daar een stondeke staan: 
«Wij schrijven,» zoo sprak het, «al krinklen af 
              het gene onze Meester, weleer, 
ons makend en leerend, te schrijven gaf, 
              één lesse, niet min nochte meer; 
wij schrijven, en kunt gij die lesse toch 
              niet lezen, en zijt gij zoo bot? 
Wij schrijven, herschrijven en schrijven nóg, 
              den heiligen Name van God!»





THE WATTER-SCRIEVER

O croinklie crowlie watter-thingie, 
          croont wi beret sae bleck, 
It’s gret yer wee heid’s ay sae springie 
          as ye scrieve tae sick effeck! 
Ye leeve an ye muive and ye gang sae swith, 
          though wi fient an erm or leg; 
ye birl wi sick an eident pith, 
          though without an ee – whit a geg! 
Whit wiz ye, whit wur ye, whit’ll ye be? 
          Wull ye no spell it oot, ma dear? 
Wi yer braw wee skinklin heid ajee, 
          whit maks ye scrieve an steir? 
Ye traivel owre the glessy watter 
          wi nae mair runkle therr 
nor whit a fuff o win micht shatter, 
          ye pitter-patterer! 
O scrievers, scrievers, spik tae me then, 
          twinty o ye, nae doot, 
tell me, wan o ye, jist wan ye ken, 
          what scrievers ur scrievin aboot? 
Ye scrieve, an the watter losses it, 
          ye scrieve sae gleg, an it’s gane; 
nae Christian comes up an endosses it: 
          och scriever, ye tell me nane! 
Ye scrieve aboot wee fush, zat it? 
          Ye’re a scriever o the sproats? 
Scrieve stanes, leafs, flooers, ye’er at it? 
          Scrieve whaur yer boady floats? 
Scrieve burds that chirm an cheep an peep, 
          or the bew that’s owre awthing 
ablow, abune leaming sae deep – 
          or is it yersel ye’re scrieving? 
An the croinkie crowlie watter-thingie 
          croont wi beret sae bleck 
heezed up its lugs wi a braw flingie 
          an pit its birl oan the sneck: 
‘We’re scrievin,’ it sayed, ‘in oor croinklie way, 
          whitever oor Maister telt us, 
oor maker, oor dominie, tae scrieve an tae say, 
          the wan bit lear he selt us: 
we scrieve, an kin je no jaloose, 
          or ur ye thick as a brod? 
We scrievem re-scrieve, scrieve richt roose 
          The haly name o God!’

© Translation: 1999, Edwin Morgan




No hay comentarios:

Publicar un comentario en la entrada